Nederlands
English
Francais

      
Home
NIeuws
Te  huur Vakantie cursussen Berdijfsuitjes
fotoboek expositie
info / contact/ reserveren
werken bij Art edu

PERSBERICHTEN
EIGEN HUIS&INTERIEUR
EN FRANCE
PALET
ELLE WONEN
MASSIF CENTRAL
FRANSE TV REPORTAGE la Grande Maison
PSYCHOLOGIES mrt 2011
NEST WONEN Parel in de Auvergne
EN ROUTE dec. 2010
VIVRE AU VERT Sébastien Siraudeau
FD Interview bijlage financieel dagblad jan 2010
TE GAST BIJ APERITIVO
VERS L'AVENIR 27
ARIADNE AT HOME
PERSBERICHT ARTEDU 20 JAAR IN 2009
Artikel Feestelijk Zakendoen, juni 2000
ANWB Kampioen dec. 1996
Incentive Travel International, december 2000
Auvergne in teken van Artedu
'De consultant en zijn houtskoolschets'
EVENT & IMAGE, april 2000
VTWONEN 1999
SEASONS juli/aug 1999
Algemeen Dagblad 1977
Volkskrant 4 mei 96
TESTIMONIALS ARTEDU EN LA GRANDE MAISON
INTERESSANTE SITES
M. DER KINDEREN

ANWB Kampioen dec. 1996

ANWB december 1996

SCHILDEREN EN KOKKERELLEN IN DE FRANSE AUVERGNE


Je gaat erheen als belangstellende leek en je vertrekt als 'artiste'of 'cuisinier'. Marieke Haafkens volgde een week lang een kunst- en kookcursus in de Auvergne en kwam bevlogen terug. 


'Het is niet erg als het niet lijkt, het gaat om de tekening zelf ' troost de tekendocente. Ik kijk wat beteuterd naar mijn eerste portret. De ogen zweven naast het gezicht, de mond hangt aan de neus en de oren lijken op garnalen. Maar wat wil je, als je moet tekenen zonder naar je papier te kijken? 

'Dit is een oefening om anders te leren kijken', legt de docente uit. Ze laat zien dat ook grootheden als Matisse en Picasso zo te werk gingen. Er is dus hoop. 

Ik volg de introductieles van de cursus tekenen/schilderen van de stichting Artedu. In de kapittelzaal van de 12de-eeuwse Abdij van Chanteuges klinkt klassieke muziek en af en toe onderdrukt gegiechel. Hier wordt gewerkt. 


Gisteren hebben de cursisten met elkaar kennis gemaakt in het kleinste restaurant van Frankrijk, l'Auberge Rural in Pébrac. De ruimte van hooguit vier bij vijf meter bevatte zowel de bar en de keuken als het restaurant, maar met een beetje passen en meten, konden we er allemaal in. Chef Gérard (kunsthistoricus in de winter, kok in de zomer), bleek op één vierkante meter de heerlijkste streekgerechten te kunnen bereiden. De schimmelkaas kwam ons jubelend tegemoet. Zo oud en zo authentiek, dat we hem thuis op hoge poten zouden hebben teruggebracht naar de supermarkt. Ons groepje bleek gevarieerd: drie nuchtere Rotterdammers, een directeur, een psychologe, een artiest en een dame. Allen tussen de dertig en vijftig. 


Een dag na de introductieles klappen we onze schildersezels uit aan de rivier de Allier. Op de achtergrond torent de Romaanse abdij op de rots hoog boven ons uit. Gedurende de rest van de week zoeken we telkens andere plekjes in de omgeving; de stenen arcades van de kloostergang of een weiland vol veldbloemen en koeien. Langzaam groeit er iets op papier. Aan het einde van de week heeft iedereen minstens één meesterwerk op zijn naam staan. 


C'est simple
In Restaurant Chalet de la Source, even verderop aan de Allier, is intussen de culinaire cursus gaande. Ik mag een dagje meekijken en geniet. Cuisinier Denis is er echt een van de Franse slag. Met een grote vanzelfsprekendheid componeert hij de ingewikkeldste gerechten. 'Pfff, c'est simple', zegt hij bij elke onnavolgbare handeling.
Vragen als:'Hoeveel zout gaat daar nou in?' zijn aan hem niet besteed. Hij grijpt met zijn hand in een pot en strooit. Gevoel, begrijpen we, is erg belangrijk in de Franse keuken. Desalniettemin flans ik tussen 9 en 12 een viergangendiner in elkaar dat er respectabel uitziet én goed smaakt, al zeg ik het zelf. Aan de gezellige picknick met andere cursisten (dagelijks 'op locatie') moet ik dus even niet meer denken. Hoewel de lekkerste salades, quiches, kazen, broodjes, wijnen en desserts sfeervol staan uitgestald. 


Boerenbraderie
Na de cursusochtenden zijn de middagen vrij om de omgeving te verkennen. Want er is veel te zien in de (Zuid-)Auvergne. In tegenstelling tot de rest van de Auvergne overheersen hier niet de sporen van vulkanisme. In een enkele pyramidevormige berg rond Le-Puy-en-Velay is een overwoekerde vulkaankegel te herkennen, verder is het landschap lieflijk. In sappig groene heuvels liggen kleine boerendorpen met een schat aan oude bouwwerken. Romaanse kerkjes, sommige met originele fresco's en muurschilderingen, staan vrijwel onbeschadigd aan het dorpsplein. Wie ze wil bezichtigen, kan de sleutel van de kerkdeur halen bij de sleutelbewaarder in het dorp. Ook zie je her en der langs de weg Keltisch aandoende stenen kruizen en sierlijke gietijzeren kruisigingen. Deels stammen ze uit de Middeleeuwen, toen pelgrims de streek doorkruisten naar Santiago de Compostela.
Een van de mooiste plaatsjes in de vallei van de Allier is zonder twijfel Lavoûte-Chilhac. De huizen staan met hun voeten in het water. Wie de was uithangt moet goede knijpers hebben, want wat valt is van de rivier. Ik rijd over de gigantische boogbrug naar het café. Aan de bar nemen dorpsbewoners hun voetbalclub onder de loep. 'Ze hadden Didier niet op moeten stellen' sist een kale dikkerd. Vanmiddag wordt hier gestreden om de Coupe de la Haute Loire.
In deze contreien draait het leven om kleinschalige evenementen. 's Middags raak ik verzeild in de boerenbraderie van St.-Paulien. Hele families lopen in optocht naar het grasveld waar acht grote tenten staan met koeien die je kunt bekijken. In de grootste tent wordt de koe met de dikste billen, de mooiste vacht of de edelste bouw gekozen. Buiten rijden paard- en -wagens showrondjes en zijn er demonstraties ploegen en schapen scheren. Met je toegangsbewijs speel je mee in de tombola. 


Verliefd
In mijn ogen zijn alle koeien hetzelfde, dus stap ik maar in de auto voor een ritje door de omgeving. Vanaf Langeac volg ik de rivier de Allier, waarlangs vreemde basaltformaties oprijzen. Stolsels uit een vulkanisch verleden. Het basalt is verwerkt in huizen, kerken en bruggen. Maar de balustrades van de brug zijn weer van sierlijk zilvergrijs ijzerwerk. Ze zien er even koddig als breekbaar uit.

Ik volg de vallei van de Desges en passeer dorpjes als schilderijtjes zo mooi. Eigenlijk ontdek ik steeds meer. Leek de Zuid-Auvergne op het eerste gezicht wat saai, binnen een dag sluit ik de streek in mijn hart. Houd je niet van drukke toeristenterrassen en heb je oog voor detail, dan is dit een streek om verliefd op te worden.
 

Logeren in een dorp zonder straatnamen
Wie een cursus volgt bij Artedu kan in een hotel logeren of op de camping, maar kan ook in een huisje in St. Arcons-d'Állier. Dit fraaie boerendorp, even verderop aan de rivier, is gedeeltelijk opgekocht door haar burgemeester. Ze verbouwde het kasteel, decoreerde een aantal huisjes in stijl en betrok alle dorpsbewoners bij het project. De een zorgt voor de electriciteit, de ander voor de stokrozen en weer een ander maakt de ontbijtjes klaar voor gasten. Dit dorp, zonder straatnamen en huisnummers, kun je maar aan één kant inrijden, omdat de straatjes te smal zijn om elkaar te passeren. Maar het is een prachtplek om te logeren. Mijn huisje had een heuse bedstee en een trap langs de basaltrotsen naar krakend-antieke bedden. 


Cursussen bij Artedu
Stichting Artedu organiseert van half mei t/m eind oktober cursussen tekenen/schilderen, fresco schilderen, fotografie, muziek, zang en koken in de Zuid-Auvergne. Een week cursus kost tussen 395,- en 520,-. De kosten voor accommodatie variëren vanaf 545,- per persoon in een huisje (hoogseizoen) tot 300,- tot 700,- per persoon in een (hotel)kamer (idem). Deelname aan het welkomstdiner en de picknick/lunches zijn naar keuze (resp. 60,- en 125,- voor vijf lunches). De middagen zijn vrij. Soms worden er activiteiten georganiseerd zoals wandelen, paardrijden of kanovaren. Artedu organiseert ook elders in Frankrijk cursussen (Bourgondië, Picardië, Ile de France, Pyreneeën, Provence, Elzas, Côte d'Ázur). Adres: Artedu, Postbus 4576, 5601 EN Eindhoven, tel. 040-2125688). 


 

Reclamebureau